Corona Corona Corona

Het begon met het sluiten van de grens van India en Myanmar. Daarop volgden rare dagen. De mensen werden bang van ons, ze riepen Corona naar ons, hotels waren plots ‘volgeboekt’ en het eten in restaurants was plots ‘op’. We boekten vervolgens zo snel mogelijk een vlucht naar Thailand, naar ‘veiligere oorden’ dachten wij. Daar waren nog alle grenzen open dus we konden nog naar overal fietsen.

We wilden ons inchecken voor het vliegtuig naar Thailand. Hier begonnen de problemen, de manager zei dat we niet meer binnen mochten in Thailand. Wij waren nochtans zeker van wel. Heel veel discussie, de manager verdween af en toe voor een uur en uiteindelijk kwam hij zich excuseren dat we wel mochten. Het resultaat: we misten onze eerste vlucht… Na heel veel discussie, ook over de fietsen, beslisten we om toch het geld extra te betalen en naar Thailand te vliegen.

In Thailand mochten we verblijven bij mijn neef, ideaal om even tot rust te komen. Maar we kwamen niet volledig tot rust, de volgende dagen waren een rollercoaster van emoties en bedenkingen. De situatie werd overal slechter. Moeten we zo snel mogelijk naar huis? Kunnen we nog een rondje fietsen? Kunnen we hier een huisje huren en nog even blijven?

De e-mail van de ambassade maakte het al wat duidelijker en de wijze woorden van mijn neef gaven de doorslag. We moesten terug naar België. We zouden maanden kunnen vastzitten in Thailand, onze reisverzekering ging ons niet meer dekken, de zorg in Thailand is niet goed, de onzekerheid… Genoeg redenen, maar de beslissing viel ons heel zwaar. We waren net bij de mooie stranden, het mooie weer, het goedkoop leven, de mooie natuur en we hadden net zo’n topconditie. We waren nog maar in de helft, we hadden nog zoveel te zien. We hadden geen zin om terug te komen, we hebben ook geen thuis en geen inkomen in België.

We vonden gelukkig nog een vlucht naar België. In de luchthaven deden ze weer moeilijk over onze fietsen die 1 kg teveel wogen en ze wilden geld voor de handbagage die 1 cm te groot was We betaalden al veel geld voor die plotse terugvlucht en nu moesten we opeens nog honderden euro’s meer betalen. Wat drama gemaakt, wat spullen achtergelaten en veel kleren aangedaan. De rest van de vlucht verliep gelukkig heel vlot.

Aangekomen in Brussel besloten we om nog naar huis te fietsen. Nog 1 ritje om ons avontuur af te sluiten. We monteerden onze fietsen terug in elkaar en vertrokken in het midden van de nacht naar huis. Het was toch een zware rit maar we zijn blij dat we het gedaan hebben. Om 6u kwamen we toe bij de ouders van Aaron. We wilden hen nog niet wakker maken dus sliepen we voor de allerlaatste keer in onze ‘thuis’.

Wat nu? Geen idee. We zijn heel blij dat we kunnen logeren bij de ouders van Aaron. De rest zullen we nog moeten zien. Heel de wereld staat even op zijn kop. Maar 1 ding is zeker, het was een ongelofelijk avontuur die we ooit nog zullen verderzetten!

Veel succes en een goede gezondheid aan iedereen in deze rare tijden!!

Gefietst: 8982 km

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »