India: You love it, you hate it

Het was zover… We vertrokken uit New Delhi en waagden ons aan het regelloze verkeer. We hadden het beiden al rap door, waar een wil is is een weg. We wurmden ons door het verkeer heen en probeerden het eindeloze en nutteloos getoeter te negeren. Makkelijker gezegd dan gedaan. Want autobussen en vrachtwagens zijn uitgerust met een orkest aan toeters die mijn oren doen suizen. Maar ook de moto’s en auto’s produceren genoeg geluid waardoor ik me nog liever omring door duizenden huilende baby’s.

De steden liggen best wel ver uit elkaar en de kleinere dorpjes zijn arm en er valt behalve “de manier van leven” niets te beleven. Ook kamperen is hier niet aan te raden waardoor we van weghotel naar weghotel banen tot Jaipur.

De laatste 4 km in Jaipur nam 2 uur in beslag om ons verblijf te bereiken. Straten gevuld met mensen die de weide van Rock Werchter makkelijk kunnen vullen. We besloten hier even halt te houden om de volgende dag te bekomen en de stad te gaan bezichtigen. Een stad met veel historie en prachtige gebouwen en tempels. Het lang fietsen werd toch beloond!

Maar dan terug de fiets op om het gezellig verkeer te doorkruisen richting Agra waar zich de Taj Mahal bevindt. Het kan ons nog steeds niet bekoren… het constante lawaai. Ook het constant 100% moeten focussen door spookrijders, putten, of uit het niets stoppen van auto’s bezorgde ons vermoeiende dagen. Even rusten langs de weg, zonder omringt te worden door een hele bende Indiërs, is hier ook geen optie. Het is ook het seizoen om te trouwen dus ‘s nachts krijgen we meestal de kers op de taart met wat muziek en vuurwerk om een dag vol kabaal af te sluiten.

Na het bezoeken van de Taj Mahal in Agra besloten we dan ook beiden om een trein te nemen naar Lucknow om van daar verder te rijden naar Nepal. Raar maar waar… We hadden nood aan rust. Na een hele dag papierwerk en weg en weer geloop raakten onze fietsen samen met ons de trein op naar Lucknow. Waar we een hotel vonden waar het zo goed als mogelijk stil was ( INDIASTANDAARD). We verbleven een extra nacht na een uitgelopen eerste nacht met de hoteleigenaar.

Gelukkig was de weg naar Nepal al een stuk aangenamer. Nog steeds getromp en getoeter maar over het algemeen een stuk minder verkeer. Zo reden we ook ons nieuw dagrecord van 161 km om net voor Nepal stand te houden. Klaar voor een nieuw hoofdstuk die het hoofd hopelijk iets minder luidruchtig maakt.

Dit wil ik nog kwijt:

Het kan misschien wat negatief klinken allemaal. Maar het was een leuke ervaring met een haat-liefdeverhouding ten opzichte van India. Ik zou hier zeker terug komen maar zou de fiets thuis laten of meer naar het zuiden verkennen.

We moesten ook altijd op ons goede zijn want Indiërs ruiken geld als ze blanke mensen zien. Wanneer we ergens iets kochten, was het precies altijd veel duurder voor ons. De regering geeft daarbij ook het mooiste voorbeeld. De ingang van toeristische attracties is voor buitenlanders steeds 10x duurder dan voor Indiërs. In een hotel vragen ze ook vaak de dubbele prijs.

Ook bedankt aan Nankom voor een gratis check-up beurt van onze fietsen en een onvergetelijke dag met cricket, mountainbiken, food and drinks.

Totaal gefietst: 6692 km

3 gedachten over “India: You love it, you hate it

  1. Op naar de rust waar je volop zal kunnen mediteren en genieten van prachtige natuur!

  2. Zo te lezen en te horen een helse rit. Maar wel eentje met prachtige cutuur en ervaring.
    Jullie zien er goed uit en chapeau?Jullie racen verder naar Nepal. Gogogo met veel respect.Liefs en knuffels????

  3. Straf verhaal,op naar meer rustige tijden. Moet wel een fantastische ervaring zijn . Blijf ervan genieten en take care

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »