Week 8: ups and downs

Dag 50 : wind(er)

We verlieten Elbasan richting Pogradec en er stond ons nog redelijk wat klimwerk voor de boeg. We hadden al rap door het geen evidente tocht zou worden. De ijzige wind waaide volop onze richting uit. Moeizaam en met vest af de bergen op om dan de jas terug aan te doen in het dalen. Het was zweten geblazen en elke stamp telde, hield je ermee op waaide je mogelijk terug achteruit. Na de derde keer de 1000m grens te hebben overschreden was het nog 20 km naar Pogradec. Maar we waren beiden kapot en beslisten hier ergens stand te houden nu de regenbui nog uit bleef. Ik had ook terug één kapotte spaak en kon die zo op mijn gemak vermaken. We kropen onder de dons bij -2 en vielen als een blok (ijs) in slaap.

Dag 51: Pogradec voorbij naar Korce en dan voorbij naar…

Een heldere dag na een zware storm gisternacht. We gingen vandaag wat doorfietsen om de schade van gisteren wat in te halen. Eerst naar Pogradec (eindelijk) om wat geld af te halen want met de kaart betalen kennen ze hier niet. We hadden geluk en vonden een warmshower in Korce… of daarbuiten. Na wat heen en weer gestuur verstonden we er beiden niets meer van en we beslisten om de man in Korce te ontmoeten. Hij had een huis in de stad maar zijn grootmoeder was geen fan van bezoek. Dus we konden blijven slapen buiten de stad wel nog zo’n 28 km verder. De man vergezelde ons en we fietsten verder naar Vithkuq een dorpje met straten gemaakt van slijk en grote keien. De laatste kilometer werd dus duwen naar boven om aan zijn huis te geraken. Nog even stoppen om de schapenherder door te laten die zijn schapen al fluitend de banen door leidde. Eindelijk konden de schoenen uit na 113 km. We stookten nog een vuurtje in de living en de slaapkamers om zo warm de nacht te doorkomen. Super vriendelijke man trouwens die 9 talen spreekt!!!

Dag 52: ochtendvriezzzzz

Het vuur was tijdens de nacht gedoofd en de ijspegels hingen terug aan de neus. Ook de fietsen waren aan alle kanten bevroren. Twee van de vier batterijen waren wederom niet opgeladen door de kou. We hadden dit al eens meegemaakt gelukkig hadden we toen ons zonnepaneel. We besloten dus om iets later te vertrekken. Zo konden onze batterijen nog wat opladen terwijl we ons nog wat verwarmden aan een nieuw vuurtje. We hadden daar geen bereik dus de man besloot met ons ook terug te fietsen en ons de weg te tonen waar we dan heen moesten gaan. Helaas wat dit een enorm stuk terugkeren naar waar we gisteren vandaan kwamen. Gelukkig konden we deze keer wel de natuur bewonderen want die was gisteren in de nacht mee verdwenen. We splitsten onze wegen en namen afscheid van Ervin…wat een kerel…echt mee gelachen. Niet veel later sloeg het noodlot terug toe en zat ik terug met de gebakken peren. 3 spaken door en mijn achterwiel nog meer in een acht. Ook mijn indicator was spoorloos die de snelheid van mijn fiets bepaald en dus beslist om instantie te bieden. Gelukkig hadden we hier nog een reserve van of ik stond gestrand tussen twee bergen van 1300 m. Oke de fiets terug demonteren en spaken vervangen (nogmaals, intussen al 7 spaken). Na veel geklungel langs de weg en auto’s die het altijd zo leuk vinden om dan hun toeter boven te halen, konden we eindelijk terug vertrekken. Onze eindbestemming gingen we niet meer halen dus besloten we verder te fietsen naar de meest dichtstbijzijnde stad. We kwamen aan in Erseke na een verloren dag om dan ook bij Lies 2 kapotte spaken te ontwaren. Die zijn voor morgen…ik heb het even gehad….wat een sjofele dag. We boekten ons een kamertje en laten de miserie van vandaag achterwege. En nu iets gaan eten want dat hebben we dus vandaag ook nog niet kunnen doen gromt de maag.

Dag 53: de grens over of toch nog niet.

We laten de miserie achter ons na het herstellen van Lies haar fiets en vertrekken richting Ioanina gelegen te Griekenland. We hebben nog heel wat klimwerk te verrichten en Lies voelt haar niet zo lekker. Na 1100 m klimmen was ons vrouwtje versleten. Hoofd- keelpijn en het snot waardoor ze moeilijk adem kon halen en zo veel kracht verloor. We lieten ons zelf nog dalen naar Leskovik waar we een hotelkamer boekten en Lies onder de lakens konden dompelen. Een halve dag niets doen hopelijk doet het wonderen.

Dag 54 : de grens over

De keelpijn was verdwenen en de pijn in het hoofd was wat gekalmeerd. Het snot was nog aanwezig maar daar hadden we beiden last van en met een papieren vodje op zak was dit telkens rap verholpen. Het was nog 82 km naar Ioanina waarvan een heel stuk dalend. Na al het klimwerk mocht dit ook wel. In dalende lijn bereikten we de grens met Griekenland en waren we wederom klaar voor een nieuw hoofdstuk en met nieuw bedoel ik echt nieuw. We hadden gisteren besloten om de elektrische fietsen in Athene terug te sturen of deze proberen te wisselen. We zijn te afhankelijk van de batterijen zeker nu de dagen kort zijn. Ook het gewicht van de fiets zelf is niet gemaakt voor dit soort reizen. Na de batterijproblemen en het continu springen van de spaken bewijst dit meerdere malen. In Athene is er een grote fietswinkel waar we iets zullen proberen te forceren. Hopelijk geraak ik daar nog met mijn fiets want m’n achterband begint echt wel heel hard te krommen. Nu goed we geraakten alleszins zonder problemen in Ioanina waar we doorfietsen tot een camping. Er zit niemand in de receptie dus besloten we maar de tent op te zetten en hopen we op een gratis verblijf met elektriciteit.

Dag 55: vroeg uit de veren

De tocht vandaag telde een eerste klim van 800m om daarna te dalen naar 180m om dan terug te klimmen naar 1750m. Een serieuze uitdaging voor de benen dus begonnen we er vroeg aan. Om 5u de wekker en inpakken om muisstil de receptie te passeren….ideaal gratis. Lichten aan en vertrekken de bergen in. De eerste klim verliep soepel, helaas was het dalen minder aangenaam. Een baantje die jaren geen verkeer meer had gezien. Rotsblokken en afgekraakte bomen die de weg net niet volledig versperren. Het was dus uitkijken om niet verrast te worden achter elke bocht, om dan nog niet te spreken over stukken wegdek die volledig de afgrond waren ingezakt. We waren beiden blij dat we toch de hele weg naar beneden zijn geraakt. ( Deze weg wouden we absoluut niet terug keren doordat die onderbroken zou zijn.) Daar stonden we dan in een afgelegen doods dorpje aan de voet van een reuze klim. Een slokje water en start…op een rustig tempo de berg op. We landen op een 1250m in een gezellig dorpje Metsovo. Het is nog maar 13u30 dus de top was zeker nog een haalbare kaart. Maar Lies zat erdoor, nog steeds geen 100% en waarom zouden we ons opjagen. We besluiten hier te verblijven en het knusse dorpje wat te verkennen. Ze kwamen hier met bussen toeristen toe, blijkbaar toch een populaire dagbestemming. Lies kan nu nog wat uitzieken om dan morgen de laatste 500m te overwinnen en daarna ongeveer 65 km in dalende lijn…..zaliggggg

Dag 56: ijzig

We werden in de ochtend gewaarschuwd door onze hoteluitbater om beter niet naar de top te fietsen en een stuk autostrade te nemen. Het zou te gevaarlijk zijn door de vrieskou van gisternacht. Maar dat stuk autostrade zagen we beiden niet zitten dus de berg op was de enigste andere optie. De hoteluitbater lachte ons nog even uit om daarna 1000 keer te zeggen dat we voorzichtig moesten zijn. De eerste 200 hoogtemeters waren probleemloos maar dan begon de duistere schaduwkant. Een bevroren wegdek voor nog 300 hoogtemeters over een 5 km. Langzaam en op ons hoede klommen we verder tot ons Lies uitgleed, gelukkig zonder zware brokken. Terugkeren was geen optie dus besloten we naast het wegdek de fietsen omhoog te duwen tot we voorbij het schaatsstuk van de baan waren. Eindelijk de top van 1750m! Vanaf nu zo goed als naar beneden….zo voorzichtig mogelijk. De afdaling kwam al rap op uit op de zonnige kant van de berg zodanig de ijsplekken gedooid waren. Een meevaller want dit was echt gevaarlijk. Geen vangrails aan de kant van de weg, dus naar beneden was naar beneden. Maar alles verliep vlot en we kwamen veilig en wel aan in Kalampaka. We probeerden hier al onze fiets te wisselen maar we kwamen maar niet tot een akkoord hopelijk hebben we meer geluk in Athene. ( daar nemen we de trein naar toe want mijn achterwiel wordt enkel slechter en slechter.) Hopelijk hebben we deze problemen niet meer met gewone trekfietsen. (of toch veel minder)

3849 km gefietst

7 gedachten over “Week 8: ups and downs

  1. Ik denk dat jullie een boek moeten schrijven over jullie belevenissen. En trek de fietsverkoper van jullie elektrische fietsen bij terugkeer goed aan zijn oren en vraag maar een schadevergoeding!

  2. Wat een verhaal…. wordt zeker een bestseller . Hopelijk brengt Athene wat rust en een oplossing met zich mee. De 20 gr zijn in aantocht ,geniet ervan . Liesje, verzorg jezelf hè

  3. wat is da met die vélooo’s!! ik duim voor jullie goe bezig xxxx

    1. Jaaa, Aaron zal een fietsenmaker kunnen worden als we terug zijn 😂

      1. daar zijn er nooit genoeg van! goeie job pijs ik.
        succes e daar patatjes, goe bezig.

  4. Amai dat is super dikke pech met die fietsen, hopelijk vinden jullie een oplossing in Athene.Welliswaar koud,glibberig en megalastig in de klims en slalommend naar beneden prachtige foto’s getrokken.Hopelijk al wat beter Lies? Geniet maar van jullie eventjes rustpauze in Athene. De bewondering en de moed die jullie tonen, mega respect.Vele warme knuffels🤗🌞🥇😘

    1. Ondertussen al bijna helelaal genezen 😄

Laat een reactie achter op Gerrit Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »