week 7: dogs vs bikes

Dag 43: richting Bari

We moeten in Bari geraken om de boot te kunnen nemen naar Albanië. We wouden eigenlijk nog naar Montenegro maar helaas vertrekken er geen boten meer die richting uit. Dus we blijven bij het oorspronkelijk idee en zetten onze koers verder. We waren van plan om wild te kamperen en er zat geen druk op hoe ver we moesten geraken. De zon scheen en we genoten van dit voorlopig zeldzaam fenomeen op onze trip. Helaas waren de banen naar Bari terug moeilijk vindbaar. We stootten tot wel vier keer toe op banen waar we niet meer verder kunnen. De ene was onderbroken door werken de andere drie mondden gewoon uit op de autostrade. De frustratie begon bij mij wel wat hoog op te lopen. Het telkens moeten terugkeren is teleurstellend en op een duur erg demotiverend. Onze eerste batterij was op en we beslisten aan de kant te staan en die op te laden voor een uurtje met het zonnepaneel. We konden nu eenmaal eens profiteren van het weer. Helaas waren de interne batterijen van de zonnepanelen beiden leeg waardoor we de fietsen niet volledig konden op laden in dat ene uurtje. We besloten de eerste batterij op te fietsen om dan ergens de tent te stationeren. We vonden een bosplekje naast een kalme baan, ideaal om nog even na te genieten van de laatste zon.

Dag 44: één tiende van de volledige tocht

We zetten de tocht verder naar Bari en zouden vandaag de kaap van 3000 km overschrijden. Een extra boost om de erbarmelijke banen hier te trotseren. Je kan zeggen wat je wil maar Italië is voor ons toch niet het fietsland geweest wat we er van verwacht hadden. De periode kan er eventueel wel iets mee te maken hebben maar de vele kapotte wegen en gebrek aan fietsinfrastructuur bleef mij verbazen. Om dan nog niets te zeggen hoe ze van elke baan hier een containerpark maken. Opnieuw een zonnige dag dus plaatsten we onze zonnepanelen bloot vanachter op de fiets en begonnen eraan. Een tocht met klimmen en dalen, op en neer, duwen en laten gaan…pffff mijn oksels begonnen toch een sterke indringende geur af te scheiden. Dat vonden de honden langs de straat blijkbaar ook. Tot drie maal toe werden we aangevallen door straathonden en honden van huisbazen die het hekken niet sluiten konden. Ik had ergens gelezen dat je niet verder mocht fietsen omdat honden jagers zijn en je graag achtervolgen en je zo als zwakker beschouwen. Dus stopten we met fietsen en maakten ons groot, vermeden we als het lukte oogcontact en had ik voor het zekerste een stok in de handen.

Geloof me, ik zie graag honden maar als er zo een Mechelse herder en een Stafford voor je neus staan te blaffen en te grommen ben ik niet bepaald euforisch. Achter 5 min stilstaan verloren ze beiden niet echt interesse zoals ik gelezen had, dus besloten we maar heel kalm verder te fietsen en hun te negeren. Ze bleven nog een bepaalde tijd achtervolgen met het nodige geblaf en gegrom maar lieten ons dan gaan. Als ik dacht dat mijn oksels toen al naar zweet roken was het achter deze confrontatie was het niet veel beter. We landen in Bernalda nog 100 km van Bari en 3052 km op de teller.

Dag 45: nog beetje op en dan licht naar benden

We hadden nog een kleine klim over een afstand van 45 km voor de boeg waarna we in dalende lijn Bari zouden bereiken. Vroeg opstaan is de boodschap en een snelle ochtendsnack dat we de middag zouden halen. Kleine banen waar duizenden olijfbomen staan en werkmannen met snoei- en plukgerief bezig zijn. Respect, want ik wil niet weten hoeveel bomen ze per dag doen maar ze hebben er nog genoeg te doen. De tocht verliep vlot en nog wat vlotter als we terug door honden achterna gezeten werden. We proberen ze te negeren en ze laten blaffen en grommen terwijl ze naast en achter ons blijven lopen. We komen er voorlopig telkens goed vanaf dus we laten ze hun gang gaan. De zon begon net onder te gaan toen we in Bari aankwamen. Perfecte timing hopelijk kunnen we hier wat slapen want het getoeter en het nachtlawaai is hier immens.

Dag 46: Bari en dan de boot

Met kleine ogen kwamen we wakker na een helse nacht vol heibel. We namen de fiets richting de haven om daar ons ticket te verwerven naar Durres. Toch even moeten zoeken tegen we de juiste instantie hadden gevonden. De boot vertrekt om 22u…niet wat we gelezen hadden op de site. Dus we hadden een extra rustdag in Bari. Buiten de immens vele winkels vonden we langs de kant van Bari een rustiger gedeelte met pittoreske straatjes die een stuk gezelliger waren dan de drukke binnenstad. We verbleven daar en genoten van onze laatste echte Italiaanse maaltijd alvorens we vertrokken richting Albanië.

Dag 47: aankomst Albanië

Wederom een gekabbelde nacht gehad met weinig rust. De intercom maakte ons wakker en we verlieten onze kajuit. We kwamen toe en werden door de douane gewaarschuwd om voorzichtig te zijn door de recente aardbevingen. We reden verder op onze fiets waar we inderdaad toegetakelde appartementen zagen en heel wat brokstukken die ze nog van de baan aan het verwijderen waren. We besloten om zo rap mogelijk een nieuwe simkaart te kopen om onze gps in te stellen naar veiligere oorden. We reden 51 km verder naar de hoofdstad Tirana. Onderweg zagen we hier en daar ook nog lichte schade aan bepaalde woningen maar niets ernstig. We kwamen aan in Tirana waar we een hostel vonden voor niet veel geld en een super bed. We beslisten al rap om hier 2 nachten te overnachten na onze slaapkraters van de afgelopen nachten. Zo hebben we morgen genoeg tijd om de hoofdstad rustig te doorkruisen.

Dag 48: Tirana

Deze nacht toch een kleine schokgolf gevoeld waardoor door het bed even aan het beven ging. We zitten ver genoeg van Durres zodanig we ons geen zorgen hoefden te maken. We sliepen uit en genoten van het inbegrepen ontbijt. We trokken Tirana in, een grote stad…en zoals de voorgaande keren niet ons meest favoriete geheel. We vonden een mooi park en hier en daar wat bezienswaardigheden. Ik heb de kodak achterwege gelaten want door de werken aan elk gebouw kwam er niet veel schoon beeldmateriaal van. Morgen klaar om de natuur in trekken en om in de kleinere dorpen “pershendetje” te gaan zeggen. Wat een taaltje trouwens, hier verstaan we niets van, gelukkig kan de jeugd hier wel nog een woordje Engels. En liggen de prijzen al een pak lager.

Dag 49: Elbasan

We verlaten Tirana en gaan richting Pogradec. We zijn niet gehaast om Albanië rap te verlaten dus beslisten we de tocht in 2 dagen op te splitsen. Er zitten namelijk twee bergtoppen in van elk 900 hoogtemeters dus doen we er één per dag. De eerste was toch klimmen geblazen maar lag er buiten onze verwachtingen enorm goed bij. Een strakke asfaltbaan van begin tot eind. Iedereen neemt hier toch de autostrade waardoor we zo goed als geen autoverkeer hadden. Terug toch wat honden langs de baan maar de meeste bleven hier rustig en negeerden ons gewoon. Buiten ene die me toch aanviel en in me schoen wist te happen. Ik wimpelde hem af met een trap en verhief mijn stem. Gelukkig had dit toch enige impact op de hond en liet hij me in de wind. Buiten het aanvoelen van de beet hield ik er niets van over, ook mijn schoen bleef intact. We namen beiden een dikke tak langs de weg voor het geval dit nog eens zou gebeuren. We bereikten de top en er stond ons terug een adembenemend panorama op te wachten. De zon deed de herfstkleuren van de bomen en de blauwe lucht dansen tussen de bergen geen. Het is nog elke keer afzien zo’n klim maar bijna altijd de moeite waard. We gleden de berg af richting Elbasan waar we besloten te overnachten. De rest is voor morgen….

Gefietst : 3326 km

6 gedachten over “week 7: dogs vs bikes

  1. Mooie foto’s! Prachtig landschap!

  2. Toppie. Geniet v Albanië en wees voorzichtig . Knufff aan beiden

  3. Er bestaat zoiets als hondenfluitjes waarmee je honden op een afstand kan houden. Een zeer hoge fluittoon, amper hoorbaar voor een mens.
    Succes !

  4. Zo te lezen toch wel spannend, gelukkig zonder kleerscheuren de honden te baas gebleven.Zou bij mij toch een serieus bibber ritje geworden zijn. Van bibber rit naar bevend land, was voor ons toch wel even bangelijk wetende dat er toch nog naschokken kunnen volgen.Maar zo te lezen en te zien valt het best mee, best dat het een kingsize bed was zodat de daver jullie er niet uitkegelde. De foto’s zijn mega, zo mooi en ook de stilte daar moet indrukwekkend zijn.Zo trots op jullie wat je al bereikt hebt, de moed, de doorzetting daar neem ik mijn hoed voor af. Vele dikke knuffies.

  5. Super om te lezen! Je hebt toch de een beschermknuppel van Fei gekregen? 🙂

    1. Jaa die beschermknuppel is al goed van pas gekomen!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »