Week 6: sicilië

Dag 36: richting Parco Del Madonie

We hadden besloten te rijden tot het begin van de berg en daar ergens onze tent op te slaan. Het was namelijk een helse regendag en we zagen het beiden niet zitten om aan het klimwerk te beginnen. Zoals gepland landden we 76 km verder, zo goed als aan de voet van de berg. We vonden een perfect kampplaatsje op het strand waar we in de verte Palermo nog konden zien. We hadden de tent opgezet aan palen en lange stokken die op het strand te vinden waren omdat de haringen van de tent niet in het zand bleven zitten. Buiten het spectaculaire zicht en de kalmte was dit voor ons geen ideale nachtrust. Het slaan van de golven was luider dan we ooit zouden voorspellen. In het midden van de nacht begonnen nog eens twee katten aan een paringsdans en om 5u ‘s ochtends hadden enkele vissers ook het ideale plekje voor onze tent ontdekt. (ze hadden ook maar kilometers aan strand)

Dag 37: de klim van 1480m hoogte

Een klare dag met zon en weinig wind, ideaal om de klim in te zetten. We cruiseten nog een 15 tal kilometer langs het water om er dan aan te beginnen, een 30 kilometer stijgen voor 1480 m hoogteverschil. Een ideale uitdaging om te kijken of de batterijen het aan kunnen. Het bereik van de batterijen slonk naar beneden. Één batterij was goed voor een 20 kilometer maar onze eerste was niet volledig opgeladen dus haalden we de top maar net met nog zo een 5 kilometer op te teller. Maar daarna was het enkel en alleen nog maar berg afwaarts tot we iets vonden om te overnachten. Maar wat een uitzicht, blij dat we dit gedaan hadden op een klare dag. We zijn best fier op onszelf, het heeft ons bloed,zweet maar geen tranen gekost. Geen golven hier en hopelijk ook geen parende katten, slaapzacht.

Dag 38: naar Siracusa of nie of wel of…

We stelden onze Komoot (onze gps app nu de garmin beetje flipt) in naar Siracusa dat lag een 175 km verder en we gingen wel zien waar we onze tent gingen opzetten. Alle wegen leiden naar Rome maar niet veel naar Siracusa. Man wat was me dit! Alle banen die we moesten nemen waren dubieus of zelf uit het niets onderbroken. We moesten ons banen door slijk en putten. Het slijk stapelde zich op tussen ons spatbord en banden waardoor die vast kwamen te zitten. Met stokken die we vonden langs de weg probeerden we zo onze banden terug vrij te maken. Onze schoenen, banden, ketting, spatborden,… hingen vol met slijk waardoor onze fietsen plots 10 kilo’s zwaarder waren. Het leuke eraan is dat we telkens nog eens mochten terug keren omdat de banen gewoon niet meer verder liepen. De enige baan naar Siracusa is volgens ons de autostrade waardoor we beslisten om de bestemming te veranderen naar Catania. Het bleef gissen welke baan zou doorlopen en hoe die erbij zou liggen. De zon begon zich stilaan al achter de bergen te verschuilen en een slaapplaats waar we de tent kunnen zetten lijkt zich met de zon mee onder te gaan. Alles lag onder het slijk of is met prikkeldraad afgezet. Er zat niets anders op om door te rijden naar een stadje en daar een slaapplaats te verzilveren. We landen in Centuripe met 115 km in de benen en eigenlijk niet zoveel opgeschoven.

Dag 39: Catania

We waren nog maar 55 km verwijderd van Catania en kwamen dan ook al aan rond de middag. Na een kort bezoek besloten we rap door te rijden richting de bestemming voor morgen. We hadden het beiden wat gehad met de drukte die ons telkens opwacht in een grotere stad. Als Italianen eenmaal in hun auto zitten draait de rest van de wereld niet meer en is hun doel het enigste dat telt. Zo hadden we vandaag bijna voor de eerste keer een accident met een dame die het haar portier opende zonder te kijken. Ze raakte de achterkant van mijn fietszakken en zo vlamde Lies bijna los op haar portier. Uiteindelijk zijn we er met het verschot vanaf gekomen en is er niets van schade. En wonder boven wonder was het al bij al nog een rustige straat zodat ik niet op een andere auto ben gevlogen of die achter me op mij. Het bevestigde nog eens dat we het wel gehad hadden met de drukte hier. We vonden een camping iets verder op, buiten Catania en richting Giarre waar we morgen heen willen gaan als het weer het toelaat. We fietsen namelijk al een tijdje rond de Etna waar we graag op zouden gaan als het weer het ons toelaat. Helaas geven ze morgen niet het beste weer en valt er niets te zien en zijn we genoodzaakt verder te fietsen en de vulkaan vanop afstand verder te bewonderen.

Dag 40: voorbij de Etna

Het weer was ons niet gunstig. We bekeken ‘s ochtends de camerabeelden van de top van de Etna en daar was niet veel soeps aan. We besloten verder te fietsen naar Messina de laatste stop in Sicilië. Ik had helaas voor de tweede keer prijs. Een stuk glas vanop de weg had mijn buitenband en binnenband geperforeerd. Wederom mijn achterband, juist daar waar er het meeste werk aan is. Na een uurtje sleutelen konden we onze tocht verder zetten. Eindelijk eens afgewerkte asfaltbanen zoals het hoort. Zalig om op te rijden…genieten, lekker plat tot aan onze b&b net aan de rand van Mesinna.

Dag 41: donder en bliksem

Midden in de nacht werd onze kamer verlicht door de bliksem. We besloten om alles uit de stopcontacten te halen omdat het stormweer toch wel echt dicht klonk. Niet veel later sprongen ook de zekeringen van het appartement wat ons vermoeden dus ook bevestigde. Bij het opstaan en het bekijken van de weerkaarten besloten we dan ook om halt te houden vandaag en een extra nachtje bij te boeken. Een dag niets doen, onze benen waren content de verdiende rust die ze wel eens konden gebruiken. Er was niets om te gaan bezichtigen dus bleven we als huiskatten een dagje relaxen in de zetel. Zalig een hele dag niets doen…

Dag 42: gedag Sicilië

De storm was gaan liggen en ze gaven droog weer uit met hier en daar een straal zon. Ideaal om richtig de haven van Messina te gaan. We kochten onze tickets naar de overkant en namen afscheid van het eiland Sicilië. We baanden onze weg langs de kust verder naar Cananello. We hadden op onze rustdag al wat opzoekwerk verricht en hadden besloten om de trein opwaarts te nemen naar Sibari. De kustlijn was toch enkel en alleen gevuld met kleinere dorpen waar het ons bakken geld zou kosten om te overnachten. En geloof me achter een bepaalde tijd lijkt elk kustdorpje gewoon op elkaar en daar hebben we zelf ook niets meer aan. Een trein nemen met onze fietsen blijft toch een uitdaging. De meeste stations hebben geen faciliteit om fietsen op een bepaald perron te krijgen. Dus het enigste wat wij kunnen doen is: zakken eraf, fietsen versleuren via de trappen naar het andere perron, fietszakken versleuren en terug monteren op de fiets… en dit voor elke overstap. Geloof me als ik zeg dat ik liever fiets dan deze miserie, om nog maar te zwijgen om op tijd je trein te halen. Nu goed na veel stressen en sleuren geraakten we in Sibari waar we nog 10 km moeten fietsen terwijl de zon al een paar uur gaan slapen is. Ook dit blijft een uitdaging door al de putten in de weg. Gelukkig begon het nog te water gieten zodanig we niet met een zweetgeur aan onze slaapplaats kwamen….morgen terug zon en dus een goede start van een nieuwe week.

Totaal gefietst 2908 km

3 gedachten over “Week 6: sicilië

  1. Wat een ervaring! Hoeveel pech kan een mens hebben! 👍voor jullie prestatie!

  2. Chapeau, chapeau. Ik kan jullie enkel maar bewonderen voor jullie moed,zelfopoffering , geduld en courage . Het weer zou de komende dagen acceptabel moeten zijn , gelukkig maar. Tale care Knuffelllll aan beiden

  3. Amai,het weer achterhaald jullie letterlijk.Wel al prachtige beelden opgebracht,leuk om die te kunnen mee volgen.Vol van bewondering voor jullie moed en inzet, Chapeau🎩.Ik zou het niet na doen😉Zal verder blijven duimen en stuur jullie veel moed en knuffels, liefs🤗👍🏻

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »